قوقولی قوقو

سهیل آصفی را آزاد کنید

khorous — Sun, 12 Aug 2007 10:04:29 GMT

بیانیه شماره 1 کمیته تلاش برای رهایی سهیل آصفی

حفظ سلامت فضای بحث ضروری است

khorous — Wed, 04 Jul 2007 11:41:18 GMT

مسائل متعددی امروز در سطح جنبش چپ جهانی و در ایران مطرح است که تنها می تواند از طریق بررسی دقیق و با روش به واقع علمی شناسایی گردد. چپ بدون شناخت دقیق گره ها و عمق واقعیت ها نمی تواند یک جنبش بالنده باشد و به در جا زدن و به "خرج" کردن نارضایتی های اجتماعی و بستر عینی محدود می ماند. نمی تواند شعارهای مناسب را برای خود برگزیند و نمی تواند رفتار اجتماعی صحیحی اتخاذ کند و به ناچار به آنجا می رسد که دهه از پس دهه می گذرد و او تنها توانسته است از حوادث و رویدادها جا بماند و شکست خوردگی خود را بازتولید نماید. "جوانان" جنبش خود را پاورقی نویس تربیت کند و به "پیران" امید بدهد که ظهور این جوانان پاورقی نویس نشانه زنده ماندن جنبش است.

با فرونشستن ناامیدی های پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، حالا دیگر چند سالی است که چپ نیازی به اثبات زنده بودن خود ندارد. نیاز دارد که درست باشد. راست آیینی را برای نیازهای امروز جنبش تعبیری علمی بدهد و به مسایل اساسی با دیدی به واقع پرولتاری نگاه کند. ارتباطات قطع شده با طبقه را به شکل ارگانیک برقرار کند و به گام هایی فکر کند که می توان به پیش برداشت.

در این بین اختلاف نظر البته طبیعی و موجه است. نه به این دلیل که اختلاف نظر در مورد مسائل اساسی به ذات خود مطلوب است، بلکه به این دلیل که به نظر من چپ هنوز نتوانسته تحلیلی جامع از اساسی ترین مسائل جنبش (در ایران و جهان) ارائه دهد. به این دلیل که هنوز نتوانسته تحلیلی جامع از کلیدی ترین مساله ایران- تحلیل طبقات، شیوه تولید و گروه بندی های سیاسی که گرایشات اقتصادی را نمایندگی می کنند- داشته باشد. افراد، نشریات و گروه های گوناگون نظریات خود را در این سالها پیش برده اند اما به عقیده من کافی نبوده است. هر کدام از ما به طیفی از این تحلیل ها نزدیکی بیشتری داریم اما تنها ساده اندیشان می توانند مدعی ارائه تحلیل جامع باشند. ارائه چنین تحلیلی به ایجاد یک فروم سوسیالیستی پیگیر و منسجم نیازمند است که متاسفانه هنوز حتی نشانه های نطفه بندی آن را هم نمی توان دید.

و البته برای ایجاد این فروم پیش از هر چیز به حداقلی از فرهنگ سیاسی و تعامل نیاز داریم که متاسفانه به سختی به دست می آید و به سادگی از دست می رود.

بخصوص آنچه که این نوشته در نظر دارد پاسخهایی است که به مقالات المیرا مرادی و انوشه کیوان پناه داده شده است. (مقالات «چپ همه چیز غیر از طبقه» و «جایی که جوان و پیر با خشت خام بر آیینه می کوبند»در سایت دنیای ما).

بخصوص مقاله دوم ایشان با عنوان «جایی که جوان و پیر با خشت خام بر آینه می‌کوبند» ابتدا از سوی هژیر پلاسچی، سپس کامران امین آوه، چند خطی از سهیل آصفی و در نهایت ژاله امینی مواجه شده است.

متاسفم که باید بگویم نوشته رفیق خوبم هژیر پلاسچی در جواب این رفقا از ابتدایی ترین اصول نقد علمی بی بهره است. و به عقیده من تنها می تواند یک واکنش عصبی و احساسی به مقاله المیرا مرادی و انوشه کیوان پناه باشد. اما همین نوشته خشت کجی را می گذارد: به اقامت این رفقا در خارج از ایران طعنه می زند و این طعنه باعث می شود که سهیل آصفی حق به جانب بنویسد:« در کشاکش حوادث عینی و مهم جاری در میهن که بعضا از سوی نیروهای تحولخواه در غربت که شاید به دلیل دور افتادگی از عرصه جاری رزم،بدنبال سوژه برای طرح نظرات مختلف خود و غلبه بر یکنواختی غربت نشینی هستند،دنبال می شود،ادامه بحث های انتزاعی وبلاگی همراه با پرخاش های آشنا را بیهوده یا حتی مضر تشخیص می دهم» و پس از آن هم "خارج نشین" بودن این رفقا ورد زبان خانم امینی شود و تاکید کنند که المیرا مرادی و انوشه کیوان پناه چیزی از آنچه که در ایران می گذرند نمی دانند.

خشت کج دیگری که در نوشته هژیر پلاسچی دیده می شود نوعی ارزش فوق العاده بخشیدن به "جوان" بودن و مذمت میانسال بودن است. می نویسد:« رفقا انوشه و المیرا هنوز فکر می کنند مانند دوران جوانی های خودشان، ما جوان ها هم نیاز به الگو داریم. ما هم می خواهیم مقلد باشیم. ما نیازی به مرجع تقلیدی داریم که از او «فتوا» بگیریم. ما هم مرید «پیرها» می شویم. نه رفقا! اشتباه به عرضتان رسانده اند. جوانان امروز جستجو می کنند و سیب های گندیده را تف می کنند. آنها مانند شما سال ها گندیدگی ها را تحمل نمی کنند تا یک دفعه به این نتیجه برسند که از قافله ی انقلاب عقب مانده اند و بعد سعی کنند با فحاشی و اتهام زنی و دروغ پراکنی انقلابی بودن خود را ثابت کنند» وی وانمود می کند که سهیل جوان جستجوگری است که گناهش "پرسش" بوده و به همین دلیل از سوی نویسندگان سایت «دنیای ما» تکفیر شده.

اتفاقا به نظر من یک نقد حرفه ای جدی به سهیل آصفی– به عنوان یک روزنامه نگار- وارد است و آن این است که سهیل در مصاحبه هایش به جای آنکه "پرسش" مطرح کند حرف های خودش را می زند. همیشه احساس می کنم که سهیل دوست دارد به جای مصاحبه کردن با او مصاحبه کنند.

همین خشت کجی که هژیر پلاسچی می گذارد در نوشته خانم امینی آنقدر تکرار می شود که جنبه تقدس بخشیدن به "جوان" به خود می گیرد. ایشان پس از چند پاراگراف تعریف و تمجید از سهیل آصفی و الناز انصاری به عنوان جوانان کشور و هندوانه زیر بغل این عزیزان گذاشتند می نویسند:« (المیرا مرادی و انوشه کیوان پناه) به این جوانان جسارت کرده و آنها را متهم به جازدن دغدغه های اردوی لیبرال ها به اسم چپ ها می‌کنند! نکنید، جسارت موقوف!».

نه خانم امینی! جا زدن دغدغه های اردوی لیبرال ها به اسم چپ ها موقوف! شانتاژ موقوف! تقدس بخشیدن موقوف و بحث علمی را منحرف کردن موقوف.

من در بسیاری زمینه ها ممکن است که با المیرا مرادی و انوشه کیوان پناه اختلاف داشته باشم. اما بخصوص در این مورد (در مورد مساله شبکه RCTV و سفر اورتگا به ایران) نقد های این رفقا را به سهیل آصفی و فریبرز رییس دانا وارد می دانم و نوشته های هژیر پلاسچی و خانم ژاله امینی را توهین به خود می دانم.

درست است. فریبرز رییس دانا اساس رابطه بین دولت های مترقی آمریکای لاتین و جمهوری اسلامی را رد نمی کند و غیر اصولی نمی داند. وی در مصاحبه اش با سهیل آصفی می گوید: « کشورها مي توانند روابط خوب ديپلماتيک داشته باشند و سر مواضع معيني کنار همديگر بايستند. اصلا يکي ازمعاني همزيستي مسالمت آميز خروشچف همين بود». اما مساله این است که آقای رییس دانا نه تنها در مقایسه با مصاحبه ای که با الناز انصاری داشته تناقض گویی می کند بلکه در همین مصاحبه هم متناقض حرف می زنند. ایشان کمی بعد از این اظهار نظر "قرارداد های اقتصادی" ایران و کشورهای آمریکای لاتین را از دایره همزیستی مسالمت آمیز بیرون می آورد و یاد شهدای جنبش می افتند!! مگر وقتی که قرارداد های اقتصادی را از روابط بین دو کشور خط بزنیم چه چیزی باقی می ماند؟؟؟؟!!!!!!! و این حرف از سوی یک اقتصاددان چه معنایی دارد؟!

باید مساله را مشخص بررسی کرد. زواید را کناری گذاشت و جان کلام را بیرون کشید. جان کلام بعضی دوستان این است که: چاوز احمدی نژاد را بغل نکند، وقتی با او حرف می زند نخندد، چه بهتر است که زیر لبی فحش هم بدهد، او را برادر خطاب نکند و به جای آن بگوید: «آقای به ظاهر محترم» و ...

این ها غر زدن است، این ها فرار است، این ها تسلیم شدن به "هم میهن" و "شرق" است.

من قبول دارم که اورتگا نباید در جلسه ای شرکت می کرد که رحیم پورازغدی در آن سخنرانی می کرد. به این دلیل که وی علاوه بر اینکه بازجوی چپ ها بوده، شخصیتی دیپلماتیک نیست. گیریم که اورتگا وی را می شناخته و در این زمینه مقصر باشد، تقصیر "ما داخل نشین ها" کمتر از او نیست. ما دانشجویان چپ باید سقف سالن را با فریاد هایمان پایین می آوردیم. بی عملی، ترس و انفعال خودمان را فرافکنی نکنیم.

آقای رییس دانا معتقد است که رهبران آمریکای لاتین در برابر پول چاپلوسی می کنند. جالب است که در همان جلسه سخنرانی، اورتگا همان حرفهایی را می گوید که همیشه می گوید. ازغدی است که حرفش را عوض می کند. ازغدی است که می گوید مذهب "پاپ" افیون توده هاست! و البته ادعا هم می کند که مذهب خودش الاهیات رهایی بخش است!!

به عقیده من المیرا مرادی و انوشه کیوان پناه از فعالان سیاسی آگاه و دقیق چپ هستند که نوشته هایشان می تواند راهنمای خوبی باشد برای جوانان کمونیست ایران. واقعیت این است که نوشته های ایشان در سایت «دنیای ما» نوشته هایی بوده اند که لیاقت پاسخهایی جدی تر و اصولی تر از این را داشته اند.

فکر می کنم معنای ضرب المثل «دشمن دانا بلندت می کند» این باشد که با داشتن دشمنی دانا انسان مجبور است سعی کند که دانا باشد. کاش سهیل آصفی با خواندن نقد های تند و تیز و ارزشمند المیرا مرادی و انوشه کیوان پناه به بررسی دقیق تئوری علمی و واقعیت های جهان ما بپردازد.(از دشمنی معنای علمی ضدیت را در نظر داشتم و نه معنای دیگری)

اما چه ایشان از این نقد ها استفاده ببرد و چه نه، ضرورت های جنبش چپ دگرگون نمی شود. جوانان بخشی از جنبش چپ هستند اما جنبش چپ در ایران تجربه طولانی دارد. جوانان چپ در ایران باید مجهز شدن به سلاح تئوری، فراگرفتن تعامل، تمرین نقد پذیری و آموختن را در دستور کار خود قرار دهند. انقلاب اجتماعی گاردن پارتی نیست و تاریخ برای تقدس جوانان تره هم خرد نمی کند.

فلسطینی خانه ندارد

khorous — Thu, 07 Jun 2007 17:14:18 GMT

چپ ِ«همه چيز غير از طبقه» و انقلاب ونزوئلا/انوشه کيوان پناه،الميرا مرادی

قافيه که تنگ آيد انسان به .... آيد

*********************************

RCTV و آزادی بیان در ونزوئلا

کتاب مارکسیسم ـ لنینیسم به زبان ساده (الفبای مبارزه) از احسان طبری

40مین سالگرد جنگ تجاوزکارانه 6 روزه اسرائیل علیه فلسطین و اعراب

چند کاریکاتور انتخاب کرده ام از آثار ارائه شده در «دومین مسابقه اینترنتی کارتون و کاریکاتور» با عنوان «فلسطینی خانه ندارد»(Palestinians are homeless) که در سال 82 در تهران برگزار شد....

khorous — Mon, 04 Jun 2007 19:33:18 GMT

سهیل آصفی عزیز ، جوابی با عنوان "دشواری های دموکرات بودن در عرصه قدرت" نوشته.
تعارف که نداریم: قانع نشدم. شاید خوب بود که این بحث ادامه پیدا می کرد و دقیق تر بحث می شد. اگرچه به نظرم سهیل در واقع به سوالها جواب نداده است اما بد نبود که همین حرفهای نوشته جدیدش را دوباره بررسی می کردم. اما قصد ندارم بنویسم.
شاید اولین و بزرگترین دلیلش نبودن فرصت باشد اما دلیل مهم دیگری هم دارد:
در این سوال ها قصدم مچ گرفتن از سهیل نبوده است. به نظرم اشتباهی بزرگ رخ داده است و مسوولیتی نادیده گرفته شده. روزنامه نگار مسوول است. خاصه که دل در گروی سوسیالیسم و آزادی داشته باشد.
این سوالها عجیب و بدیع نبودند. سهیل مثل دانشجویی بوده است که از روزها قبل از امتحان صورت سوال را می دانسته است. همه ما مثل همان دانشجو هستیم. سوال هم این است: اگر می نویسیم، آیا دستمان و قلم مان سر از خدمت محرومان نپیچیده اند؟

دروغ‌پراکنی پيرامون تصميم دولت چاوز را حتما بخوانید: نوشته ای از لس آنجلس تایمز و دو نوشته دیگر.

چند سوال از سهیل آصفی عزیز

khorous — Sun, 03 Jun 2007 21:08:15 GMT

چند سوال از سهیل آصفی عزیز

رفیق عزیزم سهیل آصفی در نوشته ای با عنوان « آقاي چاوز! ؛"جهاني ديگر" ممکن نيست» که در روز آنلاین منتشر شده است مساله عدم تمدید مجوز شبکه تلویزیونی آر سی تی وی در ونزوئلا را مورد بررسی قرار داده اند(1) و ضمن اینکه تلویحا مشارکت شبکه تلویزیونی آر سی تی وی در کودتای آوریل 2002 علیه دولت چاوز را پذیرفته اند، چاوز را به علت عدم تمدید مجوز این شبکه تلویزیونی مورد انتقاد قرار داده اند و این عمل را «سانسور انديشه و بيان»، « عملي غير دموکراتيک» ، « خاموش کردن صداي رسانه مخالف» و ... دانسته است. متاسفانه سهیل عزیز در این نوشته نیز مانند گذشته همچنان سیاست یکی به میخ و یکی به نعل زدن و روش استفاده از بیان شاعرانه برای عدم بررسی دقیق واقعیتها را در پی گرفته است. کاری به بسیاری از موضوعات مطرح شده نداریم. کاری نداریم که سهیل آصفی وانمود می کند که اقلیت مخالف دولت چاوز(کودتاچیان) و اکثریت موافق دولت چاوز(زحمتکشانی که قرار بوده است قربانی کودتا باشند) همگی دست در دست هم به خیابان آمده اند و مخالف این عمل «غیر دموکراتیک» هستند! کاری به این مساله نداریم چرا که بدیهی است که چنین نیست.

سهیل می نویسد:« اين حرکت، حرکت جنبش چپ پوياي جهان نيست! اين ژستي دموکراتيک نيست» درست است. این ژستی دموکراتیک نیست. به عقیده من تصمیم مردم ونزوئلا و دولت چاوز مبنی بر عدم تمدید مجوز این شبکه، یک اقدام دموکراتیک است و محکوم کردن این اقدام دموکراتیک یک «ژست دموکراتیک».

چند سوال ساده از سهیل دارم که امیدوارم اهمیت این سوالها را بداند و پاسخی قانع کننده و صادقانه ارائه دهد.

*سهیل عزیز آیا تو منکر مشارکت شبکه تلویزیونی آر سی تی وی در کودتای آوریل 2002 علیه دولت چاوز هستی؟

*در صورتی که منکر مشارکت این تلویزیون هستی چرا در نوشته ات سعی نکردی تا من و امثال من را قانع کنی که این شبکه تلویزیونی نقش و مشارکتی در کودتا نداشته، با کودتاچیان هماهنگ نبوده و از آن حمایت نکرده و به جای آنکه مستدل و با سند و مدرک از این شبکه دفاع کنی با بیان احساساتی به ارائه یک انشا پرداختی؟

*در صورتی که اطلاع نداری که آیا این شبکه واقعا در کودتا مشارکت داشته و یا نه چطور حاضر شدی به داوری بنشینی و بنویسی؟

و اما در صورتیکه قبول داری که این شبکه تلویزیونی در کودتای آوریل 2002 علیه دولت چاوز نقش داشته( که از متن نوشته ات نیز پیداست که چنین است):

*آیا می پذیری که این کودتا علیه اراده و خواست اکثریت مردم ونزوئلا و علیه دولتی و رییس جمهوری بوده که از سوی مردم در یک انتخابات بدون حرف و حدیث انتخاب شده و اکثریت مردم ونزوئلا خواهان ادامه فعالیت آن بوده اند؟ آیا قبول داری که این کودتا هدفش رقم زدن سرنوشتی برای مردم ونزوئلا بوده که آن مردم خواهان آن سرنوشت نبوده اند و آن را انتخاب نمی کنند؟

*آیا به نظر تو یک شبکه تلویزیونی فرضی که پورنوگرافی کودکان را پخش می کند مرتکب عمل جنایتکارانه(از این لغت نه یک معنای حقوقی، که معنایی انسانی در نظر دارم) شده است؟

*آیا به نظر تو یک شبکه تلویزیونی فرضی که مثلا پورنوگرافی کودکان را پخش می کند نباید تعطیل شود؟

*آیا تعطیل کردن چنین شبکه ای(همان شبکه فرضی) نقض آزادی بیان است و اگر اسمش را نقض آزادی بیان می گذاری،آیا این نقض آزادی بیان به نظر تو نامطلوب است؟

*آیا تحمیل اراده خود به مردم یک کشور، نادیده گرفتن دموکراسی، تلاش در جهت نقض اراده اکثریت مردم یک کشور، سرنگون کردن دولتی که با اراده مردم بر سر کار آمده و اراده مردم بر این است که بر سر کار بماند، سازماندهی کردن، اجرا کردن و یا مشارکت در یک کودتای ارتجاعی که ممکن است برای سالها در همه زمینه ها به مردم آن کشور آسیب های جدی بزند یک عمل جنایتکارانه نیست(همچنان از این لغت نه یک معنای حقوقی، که معنایی انسانی در نظر دارم)؟

*آیا به نظر تو حمایت از تمدید مجوز یک شبکه تلویزیونی که پورنوگرافی کودکان را پخش می کند آبرومندانه تر نیست تا حمایت از تمدید مجوز شبکه تلویزیونی آر سی تی وی که با سرنوشت یک کشور و مردم اش بازی کرده تا منفعت یک اقلیت غارتگر را تامین کند؟

*و در نهایت آیا حمایت از تمدید مجوز شبکه تلویزیونی آر سی تی وی، از سوی یک روزنامه نگار «دموکرات» شایسته است؟

پیشاپیش از پاسخهای صادقانه ات سپاسگزارم

(1) جهت اطلاع از کم و کیف این ماجرا می توانید به آدرس زیر مراجعه کنید:

http://www.donyayema.info/album.php?a_id=857

گفتگوی نیلوفر نیاورنی با جمال میرصادقی

khorous — Fri, 01 Jun 2007 19:47:18 GMT

شبکه RCTV کاراکاس: این شبکه از حامیان کودتای 2002 بر علیه چاوزبود که با تصرف تلویزیون دولتی از پخش اخبار کودتا جلوگیری می کردند

آیا چاوز اقدامی غیر دموکراتیک مرتکب شده است؟

آیا اگر یکی از مخالفان سوسیالیسم به کودکی تجاوز کند و کودک را بکشد کسی نباید کاری به او داشته باشد چرا که در غیر این صورت ما تاب تحمل «صدای مخالف» را نداشته ایم؟! آیا اگر یک شبکه تلویزیونی فیلم های پورن کودکان را پخش کند نباید تعطیل اش کرد چون آزادی بیان زیر پا گذاشته می شود؟ چون ما به سوسیالیسم قرن 21 ام باور داریم؟ چون ما «استالینیست» نیستیم؟ چون «صدای مخالفان» ما را منتشر می کند؟

مساله تعطیل شدن آر سی تی وی(تلویزیون کودتاچی) در ونزوئلا هیچ ربطی به آزادی بیان ندارد. این شبکه تلویزیونی جرمی جنایی مرتکب شده. با حق تعیین سرنوشت مردم ونزوئلا بازی کرده و به دموکراسی ضربه زده. رسانه به ذات خود مقدس نیست. تقدسی اگر در کار باشد، این آگاهی است که مقدس است.

به خاطر دموکراسی است که مجوز آر سی تی وی نباید تمدید شود. به خاطر احترام گذاشتن به حق تعیین سرنوشت مردمان است که مجوز آر سی تی وی نباید تمدید شود، به خاطر نفرت از تجربه پینوشه است که مجوز آر سی تی وی نباید تمدید شود. رسانه در سوسیالیسم قرن بیست و یکم مقدس نیست و آر سی تی وی از تلویزیونی که فیلم های پورن کودکان را پخش می کند مقدس تر نیست.

ای چاوز، در پاسداری از دموکراسی به پیش.

نیلوفر نیاورانی،از نویسندگان جوان و خوب به اصطلاح نسل سومی، که روزنامه نگار فعالی نیز هست گفتگویی با جمال میرصادقی داشته که دوشنبه در روزنامه شرق منتشر شده. میرصادقی در این مصاحبه که بیشتر به نویسندگان حال و گذشته ایران می پردازد داوری ها و تفسیر هایی ارائه می دهد که حاصل چندین دهه کار پیگیر، آگاهانه و دقیق است. یادداشتی با عنوان «نويسنده هميشه معلم» در کنار این مصاحبه آمده که نام نویسنده آن ذکر نشده است.

نویسنده یادداشت می نویسد:« نويسنده اي که از آن دوران تا به حال مي نوشته(میرصادقی) حتماً کتاب هاي بسياري نوشته که براي من، که هيچ گاه نخواسته ام نقش محقق را بازي کنم، خواندن همه آنها نه ممکن بوده و نه مطلوب. در اينجا هم مي خواهم به چند نکته اصلي که از خواندن همان چند کتاب در خاطرم مانده و جزء قضاوتم از او در چارچوب تاريخ قصه نويسي ايران است، اشاره کنم.»

«ميرصادقي نويسنده اي است که تا حد زيادي نويسنده اي اجتماعي به شمار مي رود و شمار بيشتر داستان هايش را شرح شرايط اجتماعي، خصوصاً طبقات فرودست اجتماع، گرفته اند؛ از همين رو ميرصادقي را از منظري رئاليسم-سوسياليستي مي توان نويسنده اي متعهد دانست، از همين رو او متعهد به گفتاري غير از گفتار ادبي است و از همين رو با نگاهي بيروني به داستان مي نگرد، اگر چه بايد متذکر شد هر گفتاري نسبت به داستان گفتاري بيروني است، حتي اگر اين گفتار، گفتار ادبي باشد»

و «شايد وقت آن رسيده باشد که به معلم هاي قصه نويسي يادآوري کرد که از دل کلاس و اسلوب آموزي هاي ادبي، تنها ممکن است ادبيات توده اي بيرون بيايد، حال اين ادبيات توده اي چه در زمينه هاي اجتماعي باشد و چه در زمينه هاي پليسي و نظاير آن.»

جدای از اینکه بالاخره نمی فهمیم نویسنده چند کتاب از میرصادقی خوانده و چه کتابهایی از وی خوانده (اگر اشتباه نکنم جمال میرصادقی تاکنون بیش از 30 جلد کتاب منتشر کرده است) بعضی از گفته های نویسنده یادداشت واقعا از آن حرفهاست. « ميرصادقي را از منظري رئاليسم-سوسياليستي مي توان نويسنده اي متعهد دانست». یعنی چه؟! بعضی از این حاشیه نویس ها واقعا بی سوادند و اصلا هم تلاش نمی کنند بی سوادی شان را لاپوشانی کنند.

اسلوب گریزی هم از آن بیماری های مزمن جامعه ادبی ماست. ریشه آن هم در این است که بیشتر نویسندگان جوان که بی حوصلگی و تنبلی را از حد گذرانده اند می خواهند با در دست گرفتن قلمی که غالبا مسهل است در چند روز پس از عرقریزان روح شاهکار ادبی بنویسند و جایزه بین المللی هم ببرند. بعد که می فهمند کار سخت تر از این حرفهاست عصابی می شوند و به «معلم» ها بد و بیراه می گویند. انگار که اگر این معلم ها نبودند قواعد و اسلوب ها هم نبودند! آخر هم می روند ژورنالیست می شوند و بد ذوقی و بی مایگی شان را ترویج می کنند.

در نویسنده این یادداشت البته این بی سوادی همراه شده با ضدیت با ادبیاتی که به طور کلی از منظر زحمتکشان جهان را می بیند. مصاحبه ای که دیروز مهدی یزدانی خرم با عباس میلانی در "هم میهن" داشت هم نمونه روشنی از این چپ ستیزی هیستیریک بود. میلانی از جلال آل احمد تا احسان طبری، هر کسی را که در دایره ادبیات عفن، هذیان گو و عموما فرمالیستی بوروژوازی نمی گنجید(البته جز چند نفر از کلاسیکها) را رد کرده بود و آثار همه را بی ارزش خوانده بود. کسانی که اگر اسمشان را از ادبیات این کشور خط بزنیم جز مهدی یزدانی خرم و آقای مترجم(عباس مسلانی) کسی در حیات ادبی ایران باقی نخواهد ماند. خوب است که تقریبا در تمامی دهه هفتاد میدان برای ادبیاتی که فردگرا، غیر متعهد و در یک کلام بوروژوازی بود خالی بود و سترونی اش را دیدیم.

میلانی چنان از لزوم جدا بودن بررسی ادبی از محتوای سیاسی و از ارزش صرف ادبی حرف می زند که آدم باور می کند نکند وی باور کرده که "مرشد و مارگریتا"(که خودش ترجمه کرده) واقعا یک شاهکار ادبی است! و اینکه به قول افخمی یک اثری که در همه جا بغایت به کمال است! فراموش کرده که دستگاه تبلیغی امپریالیستی چطور از یک رمان متوسط که جز در چند فصل حوصله سر بر، لوس و پیشامدرن است، بت اعظمی ساخته که نویسندگان رفته و نیامده باید در برابرش سجده کنند.

زیاد حرف نزنم. مصاحبه آقای میرصادقی در ادامه آمده.

گفت وگو با جمال ميرصادقي ؛ «داستان نويس به مثابه افشاگر»

نيلوفر نياوراني؛ جمال ميرصادقي را متعلق به نسل دوم داستان نويسي مي دانند، هم دوره نويسنده هايي چون احمد محمود، غلامحسين ساعدي، هوشنگ گلشيري، محمود دولت آبادي و... نويسندگان قدري که هر يک سهم درخوري در تحول ادبيات داستاني ايران داشته اند. نسلي که سرخوردگي شان در کوران حوادث اجتماعي به تجلي نوعي آرمانگرايي انجاميد و در نهايت در آثار هر يک به نوعي خود را نماياند. مثلاً آنچه در آثار غلامحسين ساعدي رخ داد بسيار متفاوت است با آنچه در آثار ميرصادقي و احمد محمود مي توان مشاهده کرد؛ با اشتراکاتي که بين اين دو نويسنده مي توان برشمرد. ميرصادقي خود معتقد است خصوصيات کارش متنوع است و در آثار رئاليستي، واقع گراي نمادين، نمادين تمثيلي و... طبع آزمايي کرده است...

گفتگویی با محمود درویش به نقل از "ققنوس"

khorous — Fri, 01 Jun 2007 14:39:17 GMT

چند وقت پیش در روزنامه اعتماد ملی یادداشتنی خواندم که نویسنده اش یکی از روزنامه نگاران واشنگتن پست بود. درباره عدم تمدید مجوز شبکه تلویزیونی مخالفان چاوز نوشته بود. خیلی جالب بود. نوشته بود که که این شبکه تلویزیونی چطور پیش از کودتا علیه دولت چاوز با کودتاچیان هماهنگ بوده و درست پس از کودتا چطور این کودتا را پوشش خبری داده و از این اقدام ضد مردمی دفاع کرده. نوشته بود که خوب است کمی منصف باشیم. این شبکه تلویزیونی در هر کجای دنیا که بود تا بحال تعطیل می شد و در آمریکا اگر بود حتی نمی توانست یک دقیقه برنامه پخش کند. خیلی دنبال یادداشت گشتم ولی متاسفانه پیدا نکردم. خیلی جالب است که یک روزنامه نگار لیبرال روزنامه واشنگتن پست اینقدر منصف باشد، یاداشت اش را "اعتماد ملی" منتشر کند و آنوقت "چپ" ها اینطور برای "دموکرات بودن" از یکدیگر سبقت بگیرند.

تازه ترين گفتگوی محمود درويش در باب سياست، و در باب شعر

برگردان: محمد علی اصفهانی

٭ يک ملّت، در تماميّت خود، در زندان به سر می بَرَد. و دوستاقبانان اين زندان، وقتی که تنش بزرگی پيش می آيد، به تماشای زندانيان، سرگرم می شوند. زندانيانی که خود، با خود می جنگند. و بعد، آن ها ـ دوستاقبانان ـ با اختلاف های اين ها ـ زندانيان ـ و با حدّ و توان تعامل و تحمّل و مرزبندی های اين ها، به بازی می پردازند.

٭ هر سال، اگر من به خيمه گاه های پناهندگان فلسطينی بروم، و يا تلويزيون را روشن کنم، فقط يک تصوير می بينم. هميشه. هميشه فقط همين يک تصوير را: يک زن، که بچه اش را و اثاثيه اش را با خودش حمل می کند تا به خيمه گاهی در رَفَح، در غزّه، يا در لبنان، فرار کند. اين زن، قبل تر ها، مادر من بود؛ بعد، خواهر من بود؛ و شايد حالا، دختر من است.

از بوته ی ایام چه غم؟

khorous — Tue, 29 May 2007 16:32:15 GMT

نیازی به توضیح نیست. خودتان با دنبال کردن رشته مباحث، قضیه دستتان می آید.

«سلام دموکرات» که همیشه بر بی طرف نبودن و مارکسیست بودن خود تاکید دارد نوشته ای با امضا «فعالین لغو کار مزدی» منتشر می کند که موضوعش مصاحبه اسانلو است به مناسبت اول ماه می ۸۶ و در ادامه:

جنبش سندیکایی ایران و جفتک پرانی "فعالین" لغو کار مزدی !

کامنتی از رفیق احسان صفار و توضیحی از سلام سوسیالیسم

و در آخر : توضیحات منصور اسالو در باره برخی اظهارنظرهای روشنفکرانه !!

«سایه» می گوید:

رخساره ی مردان نگر آراسته ی خون

هنگامه ی حسن است، چرا خامشی ای عشق

آواز خوشت بوی دل سوخته دارد

پیداست که مرغ چمن آتشی ای عشق

بگذار که چون سایه هنوزت بگدازند

از بوته ی ایام چه غم؟ بی غشی ای عشق

پراکنده ها(3) و "تجربه" رادیکالیسم رفیق ما

khorous — Mon, 21 May 2007 13:23:23 GMT

۹ دانشجو در بازداشت

ادوارنیوز: به دنبال بازداشت سعيد ايزدبخش دانشجوي رشته روانشناسي دانشگاه علامه که شب گذشته از مقابل خوابگاه این دانشگاه توسط نیروهای ناشناس ربوده شد، صبح امروز مازيار سميعي از دانشكده اقتصاد و سعيد فيض‌الله‌زاده از دانشكده ادبيات مقابل دانشكده حقوق و علوم سياسي بازداشت شدند. هر سه دانشجوی بازداشت شده از فعالان انجمن اسلامی دانشگاه علامه هستند.

دانشجوی دانشگاه پلی تکنیک همچنان در بازداشت نیروهای امنیتی به سر می برند و بدین شکل با بازداشت 3 دانشجوی دانشگاه علامه مجموع دانشجویان بازداشتی در روزهای اخیر به 9 نفر رسیده است.

1- رفیق آشنا آقای کیوان امیری الیاسی مصاحبه ای با رادیو برابری داشته اند که بسیار شنیدنی و جالب توجه است. از آنجا که ممکن است حجم زیاد مصاحبه و سرعت کند اینترنت های ارتجاعی دانلود کل این مصاحبه و شنیدن آن را برایتان سخت و آزاردهنده باشد، جالب ترین و شنیدنی ترین قسمت این مصاحبه را جدا کرده ام که می توانید دانلود کنید.

رفیق شفیق ما در این بخش از گفته هایشان تاکید می کنند که"تجربه نشون میده" و "سابقا هم تجربه شده" و "این تجربه هم به تجارب قبلی اضافه بشه".

از افتخارات ماست که در صفوف فشرده جنبش پس از 18 تیر چنین رفیق با "تجربه ای" را در کنار خود داریم.

2- رفیق امیری ما در این مصاحبه نیروهای موجود در دانشگاه را به سه دسته تقسیم می کند: بسیج دانشجویی ("ارگان شبه نظامی حکومت در داخل دانشگاه")، انجمن اسلامی ("نزدیک به طیف اصلاح طلب های دو خردادی") و از سال 83 به اینطرف هم دانشجویان "مستقل" و چپ شروع به فعالیت کردند.

لازم است که تاسف خودم را از توقیف نشریه آفتابکاران اعلام کنم. واقعا متاسفم(نه مثل رفقای چند روز پیش آقای الیاسی که امروز از توقیف آفتابکاران بشکن می زنند).

دوم اینکه آقای الیاسی با سابقه طولانی خود در انجمن خیلی بهتر از من می دانند که مواضع این تشکل دانشجویی در واقع برایند مواضع و تفکرات فعالین این تشکل است. کسی برای آن مشی سیاسی تعیین نکرده، ورود همه(غیر از کسانی که در تشکل های نظامی و شبه نظامی عضو اند؛ از خمر های سرخ تا بسیج دانشجویی) به آن آزاد است و اتفاقا توصیه و تشویق هم می شود.

آقای الیاسی تاکید فراوان بر "مستقل" بودن جریان سوم در دانشگاه شریف دارد. نشریه "مستقل" و دانشجویان "مستقل" بارها در این مصاحبه تکرار می شود. بسیار خوب. من پیش از این از اهمیت فراوان این استقلال برای رفقا اطلاع نداشتم و به همین علت بر حضور بیشتر و فعالتر آنان(به جای کنار نشستن و انتظار داشتن نسبت اینکه میهمانان برنامه ها چه کسانی باشند!) را بارها خواستار شدم. اما ظاهرا استقلالی که ایشان و دیگر رفقا خواستار آن هستند ارزش اش از کار در انجمن دو خردادی خیلی بیشتر است. به همین جهت شاید لازم باشد بعد از این، وقت ثبت نام کاندیداهای انتخابات شورای مرکزی با التماس و خواهش هم که شده این عزیزان را از کاندیدا شدن منصرف کرد. انتخابات امسال که گذشت اما لطفا از سال بعد این رفقا احتیاط بیشتری در صیانت از استقلالشان به خرج بدهند. یک وقت دیدی «شانس» و «قطبی شدن فضای دانشگاه ها» زد و این رفقا توانستند درانتخابات شورای مرکزی رای بیاورند و استقلالشان از کف رفت.

برای شنیدن بقیه فرمایشات ایشان می توانید از اینجا مصاحبه را دانلود کنید.

3- این طرح امنیت اجتماعی دیگر حال آدم را به هم می زند. شلیک نیروی انتظامی به دو جوان تبریزی، انسانهای له شده بازیچه دست اوباشان سیاهپوش، صورت غرق به خون دختری در میدان هفت تیر...

4- شنیدم که "گفتگو با تاریخ"، مصاحبه هایی با زنده یاد نورالدین کیانوری، دوباره منتشر شده. این کتاب پیش از این در سال 76 توسط نشر نگرش منتشر شده بود که ظاهرا در چاپ جدید قسمت هایی که در چاپ قبلی نبوده اند اضافه شده. خلاصه اینکه ناشر روی جلد زده:"متن کامل". دیروز رفتم حوالی میدان انقلاب برای خرید این کتاب و چند کتاب دیگر. ظاهرا هنوز توزیع نشده است و نتوانستم گیر بیاورم. خلاصه اینکه کتابهای دیگری گرفتم از جمله جلد نهم نیمه پنهان از انتشارات کیهان، با عنوان بازرگان، مردی که از نو باید شناخت. خیلی جالب است که در عکسهای کتاب دو عکس دیدار بازرگان از تحریریه روزنامه کیهان در سال 58 هست که در هر دو عکس دو چهره شطرنجی شده اند. کنجکاوی ام عود کرده و می خواهم بدانم که این دو نفر چه کسانی هستند که حضورشان در روزنامه کیهان در آن زمان باید مخفی شود. اعترافات یک جنایتکار اقتصادی اثر جان پرکینز (نشر اختران) را گرفتم. خیلی تعریف اش را شنیدم و کتاب کودتای اوت؛ حقایق و درسها از گورباچف. در همان صفحات ابتدایی کتاب، هنگامی که گورباچف با آب و تاب از شیرینکاری هایش تعریف می کند می خوانیم:

«ما، چه در داخل و چه در کل جهان، قاطعانه مخالف حل و فصل مسائل و مشکلات از طریق توسل به زور هستیم. ما تلاش کردیم تا هر نوع اقدامی برای یک کودتای ارتجاعی را دفع کنیم.

«جیمز بیکر» وزیر خارجه آمریکا در دیدار 11 سپتامبر، به من گفت:«آقای رییس جمهور، طی چند روز اخیر، جورج بوش و من، زیاد درباره سیاستهای شما به تفکر پرداختیم و پس از آن مسیر مانور و سازش شما را درک کردیم. شما می خواستید با کسب فرصت، مانع خرابکاری نیروهای محافظه کار در سیاستهای اصلاح طلبانه شوید.»

بله، این واقعا همان چیزی است که بود.»

جالب است که این کتاب ناشر ندارد! در ابتدای آن نوشته شده:«کتاب حاضر تحت عناوین... توسط مترجمین مختلف ترجمه و توسط ناشرین مختلف در سالهای متفاوت منتشر شده است»! من که همچین چیزی در این سالها ندیده بودم و ...

5- انتشار دوباره روزنامه های شرق و هم میهن مایه خوشحالی است. فعلا که وقت نکرده ام هیچکدام را بخوانم. فقط عکسهای تمام قد صفحه اول هم میهن همیشه چند لحظه ای توجه ام را جلب می کند. بعضی روزها هم نگاهی به کرگدن نامه شرق می اندازم. متاسفانه میرفتاح روشن ضمیر را به دیار باقی فرستاده و جای پیرمورد بیچاره خودش بیشتر وراجی می کند.

6- اظهار نظر بی ربط هم امروز نداریم. همه چیز مربوط است و چیز های بی ربط هم بعید می دانم که حالا حالا ها ربطی پیدا کنند. بگذار این روزها بگذرد. یک شعر بی ربط هم می خواستم بنویسم که نمی نویسم. قوقولی قوقوی بی ربط هم دیگر ربطی به من ندارد. نمی خواهم که داشته باشد. همینطوری بهتر است. صبر هم بد چیزی نیست گاهی وقتها.

فرانسه ی ساکوزی و خون دلمه بسته بر «دیوار کمونارها»

khorous — Mon, 07 May 2007 16:33:18 GMT

خبر کوتاه است: نیکولای سارکوزی با 53 درصد آرا انتخاب شد. درست است که رسانه ها مانند همیشه در این انتخابات نیز نقش تعیین کننده ای داشته اند. درست است که شیراک هم با ساکوزی تفاوت زیادی نداشت. درست است که آنانی که جسته و گریخته تحلیل های اومانیته و دیگر روزنامه های چپ را می خواندند از انتخاب سارکوزی خیلی هم متعجب نشده اند، درست است که همایش داووس و نشست صندوق بین المللی پول ساز و برگ این فتح را مهیا کرده اند، درست است که تلاش های ماری ژرژ بوفه برای ایجاد یک قطب نیرومند چپ با سبک مغزی عده ای و با مکر عده ای دیگر به بار ننشست، درست است که فرانسه را و رای منفی اش را به قانون اساسیِ راست اروپا فراموش نمی کنیم، درست است که خشم خیابان هایش را برای لغو قانون استثمار جوانان فراموش نمی کنیم و درست است که این فرانسه، همان فرانسه است اما در هر حال می دانیم که:

با تغییر و تحولات سال های گذشته در اروپا، افزایش بیکاری، افزایش فاصله طبقاتی در کشورهای اروپایی، با جبهه به جبهه پیش آمدن نئولیبرالیسم، با افول اروپا به نفع عروج چین و آسیای شرقی، با تحولات سیاسی جهان بخصوص با ماجراجویی های آمریکا و قمار بی بازگشت اش در خاور میانه، نه فقط فرانسه و کارگرانش که یک یک مزدبگیران در کشورهای اروپایی ناچارند که انتخاب کنند:

آیا می خواهند در راه چپ بروند و آیا بالاخره می توانند راه چپ را در فرانسه دیکته کنند؟

یا نه! به اخراج پناهندگان رای می دهند، به «جنگ با تروریسم»، به صدور «دموکراسی» به کشورهای دیگر، به نشستن بر سفره آمریکا و خلاصه به کوک شدن با ارکستر فاشیسم و توحش بوش و بلر و مرکل و شرکا؟

فرانسه، فرانسه ی کمونارها و ماری ژرژ بوفه، فرانسه ی سارکوزی و لوپن و قتل عام ده ها هزار کمونار در یک روز، فرانسه ای بر سر دوراهی سوسیالیسم و بربریت، کمونیسم و فاشیسم، هر چه که باشد، فقط فرانسه است.

فرانسه در راه بربریت هم که قدم بگذارد، کارگران دیگر کشورها به راه خود می روند. با فرانسه، یا بی فرانسه، به پیش!